آن چه گذشت.....

کمتر از چند هفته مونده تا تموم بشه .... بله ٬ منظورم یک ساله . سال اول زندگی من.

سال گذشته در چنین روزهایی مامان و بابای من انتظار تولدم را می کشیدند . مامان و

بابائی که قرار بود برای اولین بار طعم پدر و مادر شدن را بچشند و مشتاقانه منتظر

 اومدن من بودند .

 می دونستند که قراره پسری به کانون پر عشق و محبتشون اضافه بشه  ٬

اسم هم انتخاب کرده بودند ... پوریا ... اسمی که در انتخابش تفاهم کامل داشتند

٬ اسمی که پدر دوست داشت صاحبش پسری بشه اصیل ٬ ایرانی ٬ پایبند به فرهنگ

غنی کشورش و حافظ اون... و مادر دوست داشت پسری بشه مثل پوریا ی ولی ٬

پهلوان و جوانمرد .

در واپسین هفته های گرم تیرماه در انتظار اومدن من بودند و هر روز که می گذشت

برای دیدن من بی تاب تر می شدند .

اما من پسری بودم صبور و پرحوصله و اصلاً راضی به اومدن به این دنیای پرسر و

صدا و شلوغ نبودم .

تیر ماه گذشت و خبری از من نشد ٬ تا این که بالاخره در روز دوم مرداد١٣٨٥  دیگه

کاسه صبرشون لبریز شد و به طریقه رستم زایی ^* من را به این دنیا آوردند (خب باید

همه خصوصیات پهلوان ها را داشته باشم دیگه ).پسری با ٥٥٠/٣ کیلوگرم  وزن و

  ٤٨ سانتیمتر قد .

اولین دیدار خانوادگی من با خاله جون بود و از آنجائی که خاله جون شباهت بسیاری

به مامانم داره ٬ میتونم بگم  اولین تصویری که در ذهنم نقش بست تصویر مامانم بود.

چند ساعتی ساکت و آروم  فقط به سقف خیره شده بودم ٬ بدون هیچ گونه گریه ای .

اولین دیدار مامانم از من ٧-٨ ساعت بعدش بود . ظاهراً خوش تیپ تر از اونی بودم

که تصور می کرد .

چیزی که بیشتر از همه جالب توجه بود ٬ موهای بلند و پر پشت مشکی  من بود .

از نظر پدر و مادرم دوست داشتنی بودم و زیباتر از همه بچه های به سن خودم . پس

خیلی مهم نبود که دیگران من را زشت می دونند یا زیبا .

همون چهل روز اول زندگیم کافی بود تا اطرافیانم به این نتیجه برسند که چه پسر

آقایی نصیبشون شده ٬ پسری بسیار بی آزار که مادرش یکی از معدود مادرهای

خوشبختی بود که بچه هاشون شب ها تخت تا صبح می خوابند و اجازه میدهند که

مادرشون استراحت کافی داشته باشه .

روزها و ماه ها گذشت و من بیشتر و بیشتر تو دل پدر و مادرم جا باز کردم  

و

الان که دیگه داره یک سالم میشه . عشق اول و آخر  پدر و مادرم هستم . مادری که

عاشقانه دوستم داره و تمام شیطنت ها و اذیت های من با یک لبخند م از یادش میره و

پدری که شاید کود کیش را در من مجسم میکنه و تمام آرزوها ش برای موفقیت و

سلامت منه .

و من ...

در اینجا میگم که از اومدن به این دنیا خوشحالم :

اول ٬ بخاطر پدر و مادری که باعث گرمی بیشتر محفلشون شدم .

و

دوم ٬ بخاطر تمام کسانی که دوستم دارند و دوستشون دارم .

 *سزارین