تا حالا براتون پیش اومده کاری بکنید و بعد پشیمون بشید که چرا این کار  را کردید و دیگه راه

 بازگشتی هم نباشه ؟

برای من که پیش اومده ..

تعجب نداره ... مگه فقط آدم بزرگا از این اشتباه ها می کنند .

چند ماه پیش تصمیم گرفتم به مناسبت روز مادر به  مامانی  کادو بدم و چون از علایق 

مامانی بی خبر بودم ازش خواستم که خودش پیشنهاد بده چی براش بخرم . مامانی هم که انگار منتظر

 این لحظه بود  بلافاصله گفت که براش کتاب بخرم . ظاهراً مدتی بود که  قصد داشت کتابی در مورد 

روانشناسی و تربیت کودک بخره .

من هم خوشحال ٬ اول از این بابت که ٬ با خرید این کتاب دیگه مامانی بیشتر درکم میکنه و کلی از

 مشکلاتم باهاش حل میشه ( اصلاً به این قسمت دوم موضوع "تربیت کودک " توجه نکرده بودم ) .

در ثانی خوشحال بودم که  مامانی من را بیشتر از بابایی دوست داره  و فکر جیب من را میکنه و نیاز

نیست پول زیادی خرج کنم.

خلاصه این که کتاب از طرف من و بوسیله بابایی خریداری شد . هر چند همون لحظه اول که بابایی

 بهم داد تقدیم مامانی کنم پشیمون شدم و کشمکشی بین من و مامانی بر سر کادو  در گرفت ٬ اما با

وساطت بابایی آخرش مامانی برنده شد و کادو را از دستم گرفت .

از اون روز به بعد هر وقت که مامانی میره سراغ این کتاب میدونم که فرداش یکی دیگه از آزادیهای 

من محدود میشه (البته مامانی جرات نمیکنه در حضور من بره سراغش چون میدونه به محض دیدن

 کتاب  اصرار میکنم که کتاب را بده  به من ٬  اگه امتناع کنه که باید نیم ساعتی به صدای دلنشین

جیغ های من گوش بده و اگه مثل دفعه پیش اطاعت کنه باید برای همیشه از خیرش بگذره ).

نمیدونم نویسندگان  اینجور کتابها خودشون یک روزی به سن ما نبودند که اینقدر تو کتابهاشون

  دستورالعمل میدن که مامان بابا ها اجرا کنند تا اینکه مبادا  مای بیچاره لوس بشیم . مگه

 قدیما مامان بابا ها از روی کتاب بچه هاشون را تربیت می کردند که این روزها همه ٬ حتی قبل از

تولد بچه هاشون ٬ از این کتابها می خونند ؟ اصلاً  مگه از تربیت خودشون نا راضیند که این قدر

اصرار به عمل به نوشته های این قبیل کتابها دارند ؟

از طرفی هم پشیمونم که چرا برای خودم وبلاگ درست کردم ..این یکی را چرا ؟

راستش از دست مامانی دوست کوچولوهای وبلاگیم شاکیم حسابی .

آخه دوستام همشون از من بزرگ ترند و بعضی هاشون فقط چند ماه بزرگ ترند . اونوقت

ماماناشون میان   تو وبلاگشون  از شیطنت های اونها مینویسند و مامانی من هم که چند ماه بعد

 انتظار این شیطنت ها را از طرف من داره ٬ سعی میکنه علاج واقعه  را قبل از وقوع بکنه .

از جمله این موارد ٬ قضیه این کابینت هاست .

از بس که این مامانا  نوشتند که مجبور شدند از کش و طناب و امثال اینها برای جلوگیری از باز شدن

کابینت ها توسط دوستای من استفاده کنند . مامانی من از همون اول از نزدیک شدن من به کابینت ها

 جلوگیری می کرد و به هر وسیله ای که بود حواس من را پرت میکرد که سراغشون نرم و حتی

 خودش  هم در حضور من اونها را باز و بسته نمی کرد .

از قضای روزگار همین چند شب  پیش که با بابایی تو آشپزخونه بودم و دور از چشم مامانی ٬ رفتم 

سراغشون و تازه متوجه شدم که تا حالا من را از چه لذت بزرگی محروم می کردند . خلاصه تو همون

 چند ساعتی که موفق به کشف این سرگرمی بزرگ شده بودم بیست دفعه جیغ من بلند شد و سی دفعه

صدای اعتراض مامانی . جیغ من بخاطر این که دستم لای کشوها گیر می کرد و اعتراض مامانی

 بخاطر آشفته بازاری که ایجاد کرده بودم و به هیچ وسیله ای هم حاضر نبودم برای یک لحظه هم که

شده از کابینتها دور بشم.اما چون مامان بابا از قبل انتظار چنین واقعه ای را داشتند ٬ یک کار

اساسی انجام دادند و دستگیره تمام کابینت ها را  در آوردند و حالا خودشون هم به زحمت در کابینت ها

 را باز می کنند چه برسه به من ...

حالا به من حق میدید که ناراحت باشم ؟