تازه گیها به این نتیجه رسیدم که من پسر خیلی خوبیم و مامان و بابا باید کلی خدا را شکر کنند که

 چنین پسر گلی دارند . چرا ؟ الان میگم : 

 اول این که من بسیار پسر حرف گوش کنی هستم ٬ هر وقت مامان بابا بگن کاری را نکن یا به فلان

 وسیله دست نزن فوراً اطاعت می کنم . در مورد مامانی که فقط کافیه با لحن خاص اینجور مواقع صدام کنه   

poooooooooooria!!!

 ٬ هر چی دستم باشه سریع پرت می کنم یه گوشه و

  چنان ساکت و مظلوم نگاش می کنم که خودش هم شک میکنه من همون پوریای چند لحظه پیشم .

 اگر هم خیلی مصر به انجام کاری باشم و بدونم که حقمه اما نهیم کنند با گفتن یک چشم بلند و محکم

 اعتراضمو نشون میدم ٬ مامان بابا دیگه میدونند که گفتن چشم از طرف من معناش اینه :

  بهیچوجه ٬ ابداً  .

 موقع مهمونی رفتن مثل یک مرد میرم تو جمع مردها و کاری به مامانی ندارم و به عبارتی اصلاً

 سراغشو نمیگیرم هر چند مامانی بعضی وقتها گله میکنه که چرا تحویلش نگرفتم اما مطمئنم

 خودش هم ته دلش بدش نمیاد که من مثل بعضی از پسرها " پسر مامانی" نیستم .

 درسته که مثل سابق به محض اینکه لیوان نوشیدنی ببینم هوس ریختنش را می کنم اما دیگه رو

 فرشها نمی ریزم و یکسره میرم سراغ میز عسلی ها و اونجا خالی می کنم و البته بلافاصله میرم

 آشپزخونه و یک دستمال و به قول خودم پاچه (پارچه) برمیدارم و پاکش میکنم . این هم یواشکی

  بگم که اگه چشم مامانی را دور ببینم دیگه سراغ پاک کردن با دستمال نمیرم و کاغذ یا روزانه

 (روزنامه ) ای پیدا میکنم و بعد از ریز ریز کردنش خیسش میکنم و می فرستم پشت شوفاژ   

khoob bood?

.

 هر وقت میوه یا شکلاتی می خورم که دستهام کثیف میشه دستهامو مشت میکنم و دور از بدنم نگه

 میدارم و به جائی نمی زنم ومیرم پیش مامانی و  میگم شور(بشور ) . ضمن این که باقیمانده میوه

  و بقیه خوردنیها را روی زمین رها نمی کنم و میبرم میذارم تو ظرفشوئی (چون مامانی نمیذاره

  به سطل آشغال دست بزنم) .  

 هرچند ممکنه بعضی از شبها یک ساعتی مامانی را برای مسواک زدن معطل کنم تا اجازه بدم مامانی

 مسواک زدنمو تکمیل کنه ٬ اما بالاخره مسواک زده می خوابم    .

 از جمله کمک هائی که به مامان و بابا می کنم (البته هر وقت میلم بکشه ) :

  آوردن کنترل تلوزیون ٬ بستن در یخچال ٬ چیدن سفره که مخصوصا" تو ماه رمضون در این

 زمینه بسیار فعال بودم ٬ جمع کردن سفره و کمک به مامانی در جمع کردن اسباب بازیهام .

 این هم بگم که مدت زیادیه  غذامو خودم می خورم و هیچ کمکی قبول نمی کنم ٬ هر چند بعد از

  غذا خوردن مامانی مجبوره تا شعاع یک کیلومتری  خرده های غذا را جمع کنه چون عادت قدیمی ام

  که٬غذاهای ریخته شده را با دست پخش میکردم و می فرستادم زیر فرش ها ٬هنوز ترک نکردم .

 کلی شعر و لالائی جدید یاد گرفتم از جمله یه توپ دارم قلقلیه .. که فعلاً فقط کلمات آخر هر مصرع

  توسط بقیه (جز مامان بابا ) قابل تشخیصه . موقع خوندن چشم چشم دو ابرو هم مامان بابا باید

 مواظب باشند که یه موقع انگشتهای من از داخل چشمشون سر درنیاره چون حتما" باید عملی هم

  نشون بدم .

 حالا دیگه مطمئناً شما هم به همین نتیجه من(که من خیلی پسر خوبیم )

 رسیدید