قصه این روزهای من و مامان بابا حکایت همون ضرب المثل گهی زین به پشت و گهی پشت به زین ِ .

اون موقع ها که کوچیک بودم وقتی من را حمام می بردند ٬ آخراش که می شد حوصله ام سر

 می رفت و شروع می کردم به گریه که من را زودتر ببرند بیرون  و مامان بابا اصرار که حالا

  چند دقیقه ای را  طاقت بیار   . اما الان که دیگه بزرگ شدم ٬ بگذریم که وقتی اسم حمام میاد

خودم زودتر می دوم و میرم در حمام منتظر میمونم ٬ این اونها هستند که اصرار دارند من را زودتر

 ببرند بیرون و منم که با گریه اصرار بر موندن بیشتر دارم  و البته در هر دو موردش گریه

   کارساز ترین ابزار برای موفقیته .

قبلاً ها این مامان بابا بودند که برای خندوندن و  سرگرم کردن من مجبور بودن خودشون را به

 زحمت بندازن ٬ اما این روزها این منم که هر کاری میکنم که اونها را بخندونم . فقط کافیه

 که متوجه بشم از یک حرکتی خوششون اومده ٬ اونوقت دیگه ول کن نیستم که نیستم و تا

 وقتی که خودم خسته نشدم ( که معمولاً زود هم خسته نمیشم )  همون حرکت راتکرار میکنم

  و اونها را هم مجبور که بخندند و وای به حال زمانی که خسته بشن و دیگه بهم توجه نکنند

 اونوقت با یکی از همون جیغ های معروفم بهشون نشون میدم که با کی طرفند .

از ۶-۷ ماهگی که دیگه بهم غذای کمکی میدادن و بعدها هم که میوه و ... همش اصرار بر خوردن

من بوده ٬ هر چند این اصرارها شامل مامانی نمیشه و فقط بابائیه که اصرار میکنه .

مامانی از همون اول هر وقت می خواست بهم  غذا بده کافی بود من سرم را برگردونم اونوقت

اون هم غذا را برمی داشت و میرفت و من هم که اولاش متوجه نبودم و می خواستم برای

  مامانی ناز کنم ٬ غذا از دستم می رفت و گرسنه می موندم و البته  الان دیگه به این نتیجه رسیدم

 که هر وقت مامانی غذا میاره اگه گشنمه بخورم که از ناز کشیدن خبری نیست .

اما بر عکسش وقتی بابایی خونه باشه ٬ معمولاً کلی غذا خوردن را طول میدم و آخرش هم

غذامو تموم نمیکنم .آخه بابائی کلی تحویلم میگیره و نا مهربونی  مامانی تو این زمینه را حسابی

جبران میکنه ٬

اما این روزها .......

 وقتی میوه ای بیسکوئیتی .. چیزی که قابل دست گرفتن باشه بهم میدن

  بلافاصله میرم سراغ خودشون و اصرار که حتماً بخورن و اگه امتناع کنند

می مالم به صورتشون ٬ و  حالا فکرش را بکنید من موز را تو دستهام له کردم و به هر چی

هم که دم دستم بوده مالیدم و اونوقت اصرار توام با اجبار که اونها موز را از دست من بخورن .

یکی دیگه از این موارد موقع نماز خوندنه ٬  اون موقع ها مامان بابا سعی می کردن که موقع نماز

خوندنشون من هم باشم و یاد بگیرم ٬ اما الان دنبال فرصتی میگردند که من سرم به جائی گرم باشه

  و نبینمشون . آخه موقع سجده دقت  نمی کنند که من زودتر رفتم سجده و معمولاً سرشون

 می خوره به سر من و تازه میگن از این که من روبروشون بشینم و حرکات لب اونها را تقلید کنم

حواسشون پرت میشه . وقتی هم که میرم پشت سرشون وا می ایستم اعتراض می کنند

 که چرا دستم میخوره به کف پاهاشون .

خلاصه این که این روزها بخاطر این که میخوام از هر چیزی سر در بیارم و به هر گوشه و کناری

سر بزنم هوای روابطم  با مامان بابا هرازگاهی ابری و بارانی و حتی طوفانی میشه  ٬

 اما  اصلاً نگران نباشید... دیگه  خیلی خوب میدونم که چه جوری در عرض چند ثانیه

 آفتابی آفتابیش کنم .