هفته گذشته برای دومین بار به زیارت حرم امام رضا (ع) رفتم .

 با وجود این که هوای مشهد سرد بود اما خیلی خوش گذشت به ویژه این که در طول سفر اصلاً

  زحمت راه رفتن به خودم ندادم و تا اونجائی که ممکن بود تو بغل بابائی جا خوش کردم.

 موقع رفتن پرواز دو ساعت تاخیر داشت که من از فرصت استفاده کردم و تو قسمتی که برای

  بچه ها در نظر گرفته شده بود حسابی بازی کردم به طوری که مامان بابا با کلی زحمت و وعده

  و وعید من را از اونجا بیرون آوردند ٬ اما بعدش تا رسیدن به مقصد پسر خوبی بودم واذیت نکردم .

  موقع زیارت هم با بابائی می رفتم داخل حرم . اولین روزی که رفتم زیارت  ٬ بابائی فقط یک

  زیارتنامه برداشت و چون سرعت خوندنمون متفاوت بود و من سریعتر می خوندم

  ( من فقط شماره صفحات را می خوندم ) و دوست داشتم زودتر برم صفحه بعدی ٬

  چیزی نمونده بود که دعوامون بشه و همین باعث شد که دفعات بعد بابائی یادش بمونه که من هم

   هستم و برای من هم جداگانه برداره.

 در چند روز اقامتمون تو مشهد جز زیارت وبازار (برای خرید سوغات) جای خاصی نرفتیم و این

 یکی از مشکلات سفر با بزرگترهاست ٬ چون خودشون قبلاً همه جاهای دیدنی را رفتند دیگه تمایلی

  به بازدید مجدد ندارند .

 موقع برگشت ٬ از لحظه پرواز نیاز به دستشوئی داشتم اما هر چی به مامان و بابا گفتم به روی

  خودشون نیاوردند (چون برای راحتی خودشون من را پوشک کرده بودند ٬ انگار که من هنوز

  نی نی کوچولو ام  ) و هر بار که یادآوری می کردم سعی می کردند حواس من را به چیزهای

  دیگه ای پرت کنند تا من یادم بره ٬ اما خب ... میدونید که این مورد را نمیشه فراموش کرد ٬

 تا زمانی که اعلام کردند موقع فروده و دیگه نمیشد دستشوئی رفت ٬ صدای اعتراض های من هم

 بلند شد به طوری که با صدای بلند می گفتم جیش... دستشوئی ... اما دیگه چاره ای نبود و مامان بابا

  مجبور شدند تا رسیدن به فرودگاه بی قراری ها و گریه های من را تحمل کنند و البته نگاههای

  بقیه را ٬ تا دیگه فراموش نکنند که من بزرگ شدم و نی نی نیستم .  

 راستی یک هواپیمای کوچیک ایران ایر و یک قطار کوکی به عنوان یادگاری سفر بهم دادند .

 یک اتفاق خوب و جالب دیگه هم هفته پیش افتاد و اون هم این بود که من به فاصله یک روز

  صاحب یک پسر خاله و یک دختر دائی شدم .

 این هم از عکسهای سفر