من در دو سال و شش ماهگی یه پسر به قول خودم ! ناناز و شجاعم با 13 کیلوگرم وزن و

 92 سانتیمتر قد .

 هنوز حرف زدنم کامل نشده اما جملات دو سه کلمه ای مخصوصاً از نوع امری را خیلی خوب و

 واضح بیان می کنم . اسامی وسایل نقلیه ٬ میوه ها و خیلی از حیوونها رو بلدم . رنگها را کاملاً

  تشخیص میدم و دائم در حال امتحان گرفتن از مامان بابا برای تشخیص رنگها هستم بطوریکه 

  هر وسیله ای که می بینم ازشون می پرسم : این چه ینگیه ؟ که معمولاً در مورد وسایل

 چند رنگه هیچوقت نمیتونند رنگ مورد نظر منو بگن و من مجبور میشم با گفتن مثلاً : قِمز نه ه ه !

  این سو مه ایه! ... اشتباهاتشون را اصلاح کنم .

 از اشکال ٬ مستطیل ٬مربع ٬ دایره ٬ بیضی و مثلث و ستاره را خوب می شناسم و هر چیزی را که

 برای بارهای اول بهم  نشون بدن  اول شکل و رنگش را میگم بعد اسمش ٬ به عنوان مثال قند را

  اولش میگفتم مربع ٬ سفید ٬ گََند .

 تا 30 میتونم بشمرم البته بعد از 29 میگم بیست و ده و بعضی وقتها  بیست و سی  .

 اعداد 1 تا 10 را میتونم بخونم که این خوندم هرازگاهی با اعتراض مواجه میشه مثلاً

 دو هفته پیش که با تاکسی از فرودگاه برمی گشتیم تاکسی متر روشن بود و من هم که صندلی جلو

  بغل بابائی نشسته بودم اعداد را که دائم در حال تغییر بود با صدای بلند می خوندم و با وجود تذکرهای

  مامان و بابا دست بردار نبودم .

 یه عالمه لالائی بلدم که از بین اونها  لالا لالا گل زیره    بابارفته زن بگیره ٬ را دوست دارم 

  و دائم تکرار می کنم ٬ این را هم تاکید کنم که این لالائی را عمه جون یادم داده .

 7-8 تا شعر یاد گرفتم که فقط یکی دو تا شو وقتی می خونم بقیه متوجه میشن و مابقی را باید مامانی

 ترجمه کنه .

 حروف انگلیسی را هم یاد گرفتم ٬ مامانی که میگه استعدادم در یادگیری و ادای کلمات انگلیسی

 خیلی خوبه و منتظره  من حرف زدنم کامل بشه تا زبان انگلیسی را بهم یاد بده  .

 در حال حاضر میوه مورد علاقم نارنگیه و خوردنی محبوبم شیر موز  ٬ که شب و نصف شب و

  صبح زود و خلاصه هر بار که چشم باز می کنم امر به آوردنش میکنم هر چند من میگم :

 شی موز بده لُهَن (لطفاً) !اما مامانی میگه " بهتره بگی شی موز بده اجباراً! ٬ چون در هر حال ما

  مجبور به آوردنش هستیم و این اَمره نه خواهش " .

 تازه هر وقت هم که مسافرت یا مهمونی میریم یه پاکت شیر موز از اقلام ضروری همراه

 محسوب میشه .

  از تنقلات به شوآت (شکلات ) علاقمندم هر چند مامانی این مورد را جیره بندی کرده و

  بهیچوجه کوتاه  نمیاد .

  به بازیهای فکری علاقه بیشتری نشون میدم تا بازیهای جسمی و حرکتی و این مورد هم

  مزید بر علت شده تا مامانی اعتراف کنه که من  کاملاً شبیه بابائی هستم و البته خیلی هم

  بابائی هستم مخصوصاً بیرون از خونه که اصلاً سراغ مامانی را نمیگیرم .

  تو خونه ما کلمه کامپیوتر با احتیاط خاصی بیان میشه چون تا اسمش بیاد امر به روشن کردنش

  می کنم ( اگرچه خودم بلدم روشنش کنم اما بدون اجازه مامانی نمیرم سراغش ) . این مورد

 هم از اقلام جیره بندی شده محسوب میشه و بیشتر از نیم ساعت در روز حق استفاده ازش را ندارم

 من هم تو این نیم ساعت که گاهی با التماس به 45 دقیقه هم میرسه فیلمها و عکسهام رو می بینم

 ٬ تو پینت نقاشی می کنم ٬ سری به ورد میزنم و هر وقت هم که مامانی حواسش بهم نبود تنظیمات

  ویندوز را دستکاری می کنم و وقتی با اعتراض مامانی رو به رو میشم که میگه

 " پوریا چیکار می کنی ؟ " فوراً پنجره ها رو می بندم و میگم پِینتم . زمانی هم که مامانی پای

 کامپیوتر باشه میرم بغلش می شینم و دائم میگم : دیسکامنت کن (دیسکانکت ).

 و بالاخره این که ٬ هر گوشی موبایلی که مامان بابا دست بگیرند ٬ از اموال شخصی من محسوب

  میشه و با داد و فریاد و تکرار این جمله : بده .. ما منه (مال منه )  ٬ ازشون می گیرم .