این روزها به من میگن پوریا شیطون  ..چرا؟ .. فقط بخاطر اینکه می خوام پسر خوبی

    باشم  و به مامانم کمک کنم.

   آخه شما کدوم پسر را سراغ دارید  که این همه به مامانش کمک کنه .

    من هر روز همه جای خونه را دستمال می کشم . فقط کافیه دستمالی ٬ پارچه ای 

     حتی لباسی   بذارن دم دستم اونوقت از شوفاژ گرفته تا میز و تلوزیون و صندلی و...

    را دستمال می کشم و تمیز می کنم .

    تازه همین دیروز بود که برای تمیز تر شدن میز٬ شیشه آبم را خالی کردم روش و با 

     چادر نماز مامانی  شروع کردم به تمیز کردن  و می خواستم تلوزیون را هم همینجوری

     تمیز کنم که مامانی سر رسید و به جای تشکر قیافه اش اینجوری شد. 

     هر وقت مامانی میره سراغ یخچال ٬ هر جای خونه که باشم می دوم و میرم طرفش تا

     در یخچال را نگه دارم و مامانی راحت کارهاشو انجام بده ٬ اما به محض اینکه کارش

     تموم میشه همش میگه  پوریا برو کنار .. و من هم که انتظار دارم حداقل یه دستت

     درد نکنه بهم بگه همینجوری میشینم و نگاش میکنم .. اونوقت مامانی در یخچال را رها

     می کنه و میره و من هم مجبور میشم  سریع جاخالی بدم که نخوره بهم .  

     کار دیگه ای هم که برای کمک به مامانی انجام میدم اینه : برای این که مامانی 

     مجبور نشه دم به دم برام غذا بیاره و خسته بشه ٬ هر وقت کیکی ٬ بیسکویتی ٬ موزی ٬

     چیزی که قابل خردشدن باشه ٬ دستم میده من هم ریز ریزش می کنم و زیر فرش 

      قائمش می کنم تا هر وقت که گشنه ام شد بیام و بخورمش    اما مامانی که

      قدر نمیدونه سریع میره جارو میاره و همه اش را جمع می کنه  .

    باز هم بابایی قدر شناس تره و بعضی وقتها تو ریز کردن کمکم می کنه  .

    از اونجائی هم که من خیلی مواظب سلامتی مامانم هستم . هر وقت احساس کنم زیاد

     پشت کامپیوتر نشسته ٬ برای جلوگیری از عوارض بعدیش می دوم و سریع کامپیوتر را

     خاموش می کنم .

     آخرین باری که این کار را کردم همین چند روز پیش بود که باز هم مامانی با عصبانیت

      بلند شد و  گفت که آخرای کارش بوده و دیگه عکسهای آلبومم را درست نمی کنه  .

    تازگیها جیغ هم می کشم اون هم از نوع بنفشش   . چه فایده ای برای مامانی داره ؟

    الان می گم :

   یکی از همسایه هامون که تقریبا" دو سالی میشه افتخار همسایگیشون را داریم . درب

    واحدشون  با صدای بلندی بسته میشه و هنوز هم که هنوزه درستش نکردند. 

    اون موقع ها که من خیلی کوچولو بودم . گاه و بیگاه با صدای بسته شدن در خونه اشون

    از خواب می پریدم و مامانی هم کلافه می شد . اما الان دیگه به لطف جیغ های من که نه

      زمان می شناسه و نه مکان و باهیچ وسیله ای هم قابل کنترل نیست . حسابی از  

     خجالت همسایه در اومدیم و دیگه بهشون مدیون نیستیم . 

    حتما" میدونید که همه مامانها میدوند دنبال بچه هاشون که بیان و غذا بخورن. اما من

     در این مورد هم هیچ زحمتی به مامانی نمی دم . هر وقت که قراره غذایی خورده بشه

     با وجود اینکه خودم قبل از اونها  غذام را صرف کردم  اما میرم میشینم کنارشون و 

    دهنم  را باز می کنم ( میگن تو این حالت شبیه جوجه های تازه سر از تخم در اورده  

    هستم   )که بهم غذا بدن  و کافیه که چند لحظه یادشون بره که من هم هستم

    اونوقت خودم  دودستی میرم سراغ بشقابشون .

    از کارهای مفید دیگم نوازش کردن از طریق کشیدن مو و ماساژ دادن با دندونه.  

    چند هفته ایه که سیب هم می خورم . به نفع مامانی نیست ؟

   قبلا" با هر کلکی که بود می خواستند سیب به خوردم بدن .. پوره سیب  کمپوت سیب 

    آب سیب .. اما من لب نمی زدم . و بابائی هم خوشحال از این که این خصوصیتم به  

    ایشون  رفته    بر خلاف مامانی که خیلی سیب دوست داره ٬ اما الان دیگه اثبات کردم

   که شبیه مامانم هستم. 

    امیدورام این یکی را دیگه قدر بدونه .

    خب .. این را هم بگم که این روزها علاقه شدیدی به مامانی پیدا کردم بطوری که هر جائی

    میره  من هم میرم دنبالش . حتی مواقعی هم که تو آشپزخونه داره کارهاش رو انجام

    میده دودستی  می چسبم بهش و رهاش نمی کنم ......آخه کی این قدر مامانش را

    دوست داره ؟

                                                            کیه که قدر بدونه ؟؟؟