تعجب هم داره ٬ من و کنکور؟ فعلاً ۱۷ سال فرصت دارم ٬ هر چند مطمئناً تا اون زمان دیگه 

کنکوری به این معنی هم وجود نداره .

اما خب این  را گفتم که قبولی خاله را بهش تبریک بگم .

بالاخره خاله ( ته تغاری خونه بابا بزرگ ) هم قبول شد و خیال مامان بزرگ و بابا بزرگ و

 بیشتر از اونها  خیال مامانی و خاله جون راحت شد .

خدا را شکر رشته مورد علاقه اش قبول شد و یک دانشگاه خوب و مهمتر از اون نزدیک

( دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره ) ).

خاله خیلی گردن من حق داره . وقتی خیلی کوچولو بودم و مامانی دست تنها ٬ کلی به مامانی

کمک کرد و حتی مواقعی که مامانی خسته می شد و حوصله اش از گریه های من سر می رفت ٬

خاله به دادم می رسید ( خاله ٬ مامانی میگه این قسمت را جدی نگیر ).

از چهار سال پیش که خاله رفت دبیرستان ٬ مامانی و خاله جون همش در حال مشاوره دادن بهش

 بودن( طفلی خاله ) وخاله هم که مظلوم ( اصلاً باور نکنید )٬ هر چی می گفتند

گوش می کرد . ته تغاری بودن هم بده ها .

مامانی میگه بچه اول بودن خوب نیست مسئولیتش زیاده . تازه مامان بابا  اولین تجربه اشونه

 و میشی ... آزمایشگاهی . ولی ته تغاری ها هم میگن آخری بودن خوب

 نیست ٬ چون اونوقت همه می خوان تجربیاتشون را بهت تحمیل کنند و کارهایی که خودشون

نتونستند انجام بدن می خوان که تو انجام بدی . و یه جورایی ازت توقع بالاتر از سنت را دارند .

 اما در کل خاله به این نتیجه رسیده که به مزایاش می ارزه .

راستی بابایی برای این که خاله را اذیت کنه  گفت این را هم اضافه کنم که ته تغاری ها یه کم هم

 لوسند . فکر کنم یادش نبود خودش هم ته تغاریه .